حکم امر و نهی

آیا امر و نهی از امور اخلاقی است یا حقیقی؟ وجوب و حرمت شرعی ناشی از همان گزاره ی امر و نهی است یا به حسب گفته ی شارع؟ یعنی چون خدا گفته حرام و حلال است؟ یا چون خود گزاره ی حقیقی است و حکم شارع پس از آن می آید و خبر از واقع و نفس الامر می دهد؟

اگر از ناحیه ی شارع باشد پس احساسی و روان شناختی است. و به حسب اعتباری که شارع نزد ما دارد گفته اش واجب الاطاعه است. اما اگر کشف از واقع باشد آن واقع ناشی از چیست؟ آیا به حسب ذات مضمون خبر است و یا به اعتبار فایده ای که بر او مترتب است؟ آیا می توان به خوب و بد ذاتی یک چیز دست یافت؟

از طرفی امر و نهی از امور انشایی هستند نه اخباری که محتمل الصدق و الکذب باشند. پس خوب و بد بودنش را چگونه می توان تشخیص داد؟ اگر یکی بگوید: این سخن خدا نیست بلکه گفته ی خود پیامبر است چه اتفاق می افتد؟ یا این که قوانین موضوعه چه وضعی دارند؟ این ها پرسش هایی است که در مورد امر و نهی می توان طرح کرد.