آینه ی ضمیر

"اما نکته ی مهمی که باید خاطر نشان ساخت این است که شمس تنها با کسی سخن می گوید که همجنس اوست یعنی خود را در آینه ی او می بیند و وی را در آینه ی ضمیر خویش و بنابراین می داند که هر دو از یک گوهرند. من سرً با آن کس توانم گفتن که او را در او نبینم خود را در او بینم سرً خود را باخود گویم"
(عشق نوازی های مولانا جلال ستاری ص 34)
راز دوستی در این نکته نهفته است. وقتی ما خود را در کسی جستجو می کنیم یعنی گل عشق شکل گرفته است. با این شاخص هر وقت دوست ما عوض می شود و یا از بودن با کسی احساس شادمانی می کنیم؛ یعنی درونمان تغییر کرده است و اگر از کتاب و نوشته ای فاصله گرفتیم معنایش این است که دنیای درون ما عوض شده است و به قول هرمنوتیکرها با یک وضعیت مرزی مواجه شده ایم
بنابراین در سخن شمس نوعی نگاه روانشناختی وجود دارد که به پوست انداختن آدمی گواهی می دهد. پس گاه لازم است به نوعی خانه تکانی تن دهیم و اندیشه ی پوسیده و دوستان کهنه را به فراموشی بسپاریم البته باید مواظب بود که انتخاب دیگر منجر به صعود شود نه سقوط