نکته نیکو(20)
نکته نیکو(20)
مشترک ادیان
.... و ما اوتی النبیون من ربهم لانفرق بین احد منهم و نحن له مسلمون(بقره/138)
اسلام و مسلمانی به عنوان یک امر مشترک ادیان همواره مورد تأکید قرآن بوده است و چنان که علامه طباطبایی بیان داشته؛ واژه ی اسلام به معنی تسلیم در برابر حق است و این مطلب را می توان از دستور کلی خداوند در دعوت انبیا جستجو نمود که می گفتند: به پرستش خداوند بپردازید و به او شرک نورزید(آل عمران/64)
این دعوت عمومی به معنی پذیرش و پرستش حق است و دیگر احکام انبیا مکمل و مزید این پیام. در آیه ی فوق هم در قبال سخن یهود و نصاری که دیگران را به دین خویش فرا می خوانده و رستگاری را در گرو پیروی از آیین خود می دانستند. بیان می کند که هیچ گونه تفرقه و جدایی در دعوت عام یعنی ایمان به خدا تسلیم در برابر حق نیست.
پاره ای از دین شناسان این اختلاف و هویت بخشی پیروان ادیان را ناشی از پیروی از هوا و هوس و حزب گرایی دانسته و معتقدند طبیعت دنیوی اقتضای تغییر و تحول را دارد و تفسیر در آداب و رسوم مردم موجبات انحراف و تفسیر در دین آنان را فراهم می آورد و اهداف و اغراض دنیوی جایگزین ارزش های دینی می گردند و بدعت در دین به وجود می آید(المیزان ج 1 ص 310) برخی دیگر بروز عوامل مختلف در شکل گیری ادیان و حتی فرقه گرایی ها را امری طبیعی قلمداد نموده و برآنند که فرقه ها زاییده ی خود مکاتب هستند و از درون احکام و پیام های آنها شکل می گیرد.(بسط تجربه نبوی، دکتر سروش)