نکته نیکو(37)

مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ...(بقره/245)

      سه واژه ی کلیدی قرض، قبض و بسط در این آیه چه پرمعناست. قرض به معنای بریدن است. به این که فرد از اموال شخصی خود دل بکند و به دیگری هدیه دهد. این جدا شدن هنری است که نصیب افراد خاص می شود. از این رو خدا، درخوست وام را به خود نسبت می دهد. عین همین خواسته در سوره ی حدید/11 تکرار شده است. 

     از طرفی تمام هستی در قبض و بسط الهی است. یعنی توفیق پرداخت وام نصیب کسی می شود که باور دارد، امور  در ید قدرت خداوند است و به دست آوری مال صرفا حاصل کوشش خویش نیست. آن که دریافته، عاقبت و نهایت آدمی، برگشت به خدا و جهان را حساب و کتابی است.