گناهان بزرگ

در قرآن کریم با صراحت تمام آمده است: إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيمًا(نساء/31) و در سوره ی نجم آمده است: الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ ۚ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ ۖ فَلَا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ ۖ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَىٰ(نجم/32)

در این دو آیه شرط بخشش و نادیده گرفتن گناهان کوچک را اجتناب از گناهان بزرگ در نظر گرفته است چرا که سیئات و لمم هر دو به معنی گناهان کوچک است.

اما در سوره ی مائده می فرماید: وَلَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيبًا ۖ وَقَالَ اللَّهُ إِنِّي مَعَكُمْ ۖ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلَاةَ وَآتَيْتُمُ الزَّكَاةَ وَآمَنْتُمْ بِرُسُلِي وَعَزَّرْتُمُوهُمْ وَأَقْرَضْتُمُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَلَأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۚ فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذَٰلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ(مائده/ 12)

دو آیه اول در مقام سلب و دوری گزینی از گناهان بزرگ است ولی در آیه ی سوم، بخشش گناهان کوچک را مشروط به انجام اعمالی چون نماز و پرداخت زکات و ایمان به پیامبران دانسته است. بنابراین از مجموع آیات فوق می توان دریافت که با توجه به این که آدمی در معرض گناهان کوچک قرار می گیرد یعنی لابد از گناه کردن است با دو شرط قابل بخشش است. یکی این که ارتکاب گناهان کوچک انسان را به گناهان بزرگ ترغیب نکند و دوم این که با انجام اعمال نیکی چون نماز و زکات و پیروی از دستورات پیامبران مرتکب گناهان عظیم نشود.