نقش والدین در ایجاد آرامش تحصیلی فرزندان

شروع سال تحصیلی، آغاز دغدغه ها و کشمکش ها و نگرانی های والدین، فرزندان و معلمان است هر چند به برخی از این دل مشغولی ها می توان پاسخ مثبت و صحیح داد ولی نمی توان از تمامی آنها رهایی یافت با اذعان به این مطلب، مقاله ی حاضر نیم نگاهی دارد به مدرسه و فرزندان در جهت کاهش هزینه های روانی و ذهنی والدین. نگارنده بر این باور است که با آگاهی دادن به خانواده ها در برخورد با مدرسه و فرزندان و معلمان، اضطراب و استرس ها به حداقل ممکن، راه ورود به هر غیر ممکنی را امکان پذیر می سازد. مطمئنا بخشی از هزینه های روانی و ذهنی به صورت آزاد و بدون استفاده ی صحیح به کار برده می شود و پس از اتمام کار و گذشت حادثه ما متوجه مصرف بیهوده و یاوه ی آن می شویم. پس چه بهتر که قبل از ورود به واقعه خود پذیرای واقعه و حتی حوادث غیرمترقبه(ناگهانی) کنیم و خود را در چالشی روحی و روانی گرفتار نسازیم و با آگاهی کامل از فرایند حادثه و با اتکاء به خداوند متعال و توکل بر دادار هستی، هستی خویش را از آلایش ها پالایش کنیم.

تحصیل همواره با سه فرایند والدین، کودک و مدرسه روبروست و هیچ تردیدی بیست که نقش اصلی در این فرایند متوجه والدین است یعنی آنها هستند که کودک را جهت کسب دانش راهی مدرسه می کنند. هر گونه برخورد مثبت یا منفی پدر و مادر با فرزند و مسئولان مدرسه روند تحصیل را کند یا تند می کند. بنابراین در اولین حرکت باید پدر و مادر به یک نوع تفاهم مثبت در جهت تحصیل فرزند برسند. اتفاق نظر والدین در انتخاب مدرسه فرزند، لباس و پوشاک و وسایل مورد نیاز او و همراهی فرزند در جهت پذیرش و ایجاد انگیزه ی تحصیلی از جمله موارد تفاهم است.

گفتگو پیرامون مسائل مدرسه و تحصیل، معلم مربوطه، کیفیت رفت و آمد فرزند به مدرسه، ناظم و مدیر مدرسه و تعریف و تمجید از محیط و دست اندر کاران مدرسه در حضور فرزند، او را به درس و تحصیل راغب می کند. تا حد امکان از بازگویی مشکلات مالی و تحصیلی در آینده و حتی حال باید پرهیز نمود و برخی از آن مشکلات را باید پنهان و و فقط در گفتگوی بین پدر و مادر لحاظ شوند. روانشناسان بر این باورند که تا حدودی فرزندان را از وضعیت اقتصادی و موقعیت اجتماعی خود آگاه کنید اما مشکلاتی که به زندگی عادی و روند زیستی آنان ارتباط کمتری دارد، بیان آن جز ایجاد یک ذهنیت منفی از پدر و مادر در جهت کم کاری و خود کم بینی و سلب اعتماد و اطمینان نسبت به مسئولیت حقیقی در قبال فرزندان، چیز دیگری نصیب آنها نمی کند. افزون بر این که ناخواسته فرزند را دچار نوعی اضطراب و استرس بی مورد و نا مربوط به او قرار داده ایم که نتیجه ی آن کاهش روند تحصیل و عدم تمایل او به مدرسه است. بنابراین در اولین گام، پدر و مادر باید خود به یک تفاهم گفتاری و رفتاری در جهت حضور با نشاط فرزند در مدرسه شوند و از هر گونه سخن و عملی که از تمایل کودک به مدرسه بکاهد، جداً باید خودداری کنند چرا که همه ی هدف والدین، ایجاد فضای امن و پر از صمیمیت برای ورود فرزند به مدرسه است.

حال برای فرو کاستن بخشی از این دغدغه ها مواردی از برخوردهای مطلوب با مدرسه و فرزندان یاد آور می شود.

* در گفتگوی خانوادگی پیرامون تحصیل فرزندان از هر گونه کلامی که موجبات رنجش فرزند بدون آن که او نقش داشته باشد پرهیز نمائید.

* هر کسی در هر موقعیتی با مشکلات اقتصادی و اجتماعی روبه روست. سعی کنید به اندازه ی توانایی مالی، خود را بدون التفات به فامیل و همسایه ها در انتخاب مدرسه ی فرزندان و تهیه ی لوازم التحریر و پوشاک و روپوش آنها اقدام نمائید و شهامت این اقدام را در خود تقویت کنید.

* در هر شرایطی از ایجاد انگیزه تحصیلی و تشویق به درس خواندن غافل نشوید در هنگام صرف شام و نهار درباره افکار و نظرات فرزندان خود را پیرامون مسائل درسی صحبت کنید و عقیده آنان را جویا شوید.

* با مدیر و معاونین و ناظم دیگر دست اندر کاران مدرسه رابط برقرار کنید تا فرزند شما احساس تنهایی نکند و در صورت بروز مشکلی از حمایت های عاطفی در محیط مدرسه برخوردار باشد و آنان در مقابل احساس علاقه و تمایل شما در مواقع ضروری پاسخ مثبت دهند.

* از آنجا که معلم رکن اصلی تحصیل و تربیت است با تماس های حضوری و تلفنی و حتی ارائه یادداشتی از وضعیت فرزند خود و دیدگاه معلم مربوطه آگاه شوید. طول سال تحصیلی مراجعه به مدرسه و ارتباط با اولیای مدرسه از ضرورت های تحصیلی فرزند شماست. آن را بر هر کاری ترجیح دهید.

* در انتخاب همبازی و همراهی فرزند خود در مسیر مدرسه و محیط آن کمال دقت داشته باشید چرا که فرزندان بخشی از نیازهای روانی خود را از طریق دوستان تأمین می کنند.

* همواره در ایجاد اعتماد به نفس و استقلال خواهی فرزند تلاش کنید تا در محیط های بیرون از خانه با اطمینان خاطر نسبت به مسئولیت خود، ایفای نقش کند و از حضور در اجتماع و مدرسه احساس ناامنی و انزوا نکنند. چراکه اولین دریچه ی ورود به ناهنجاری های اجتماعی و اخلاقی سلب اعتماد به نفس، گم کردن و دست کــم گرفتــن خــود است .

* در محیط مدرسه انچه را که برای شما باید مطلوب باشد برخورد صحیح فرزندتان با همکلاسان و اولیای مدرسه

و ایجاد فضای پرنشاط و صمیمــی بـرای خـود و دیگران است. از این رو در هنگام برگشت از مدرسه از وضعیت اخلاقی او بپرسید و اگر او شروع به توضیح ماجرایی کرد با دقت گوش دهید و گفته های او را تحلیل کنید.

* هر دانش آموزی دارای استعداد خاصی است در انجام تکالیف مدرسه و درس خواندن و نوشتن اسرار بی جا نکنید و عوامل درونی و بیرونی در بی رغبتی فرزند را جستجو کنید و در صورت عدم دخالت ان عوامل، از او به اندازه ی استعدادش طلب درس کنید.

* سلامتی جسمانی و برنامه ریزی غذایی و رعایت بهداشت در جهت رشد فیزیکی فرزند بسیار مؤثر است و زمینه ساز سلامت روانی و روحی فکری اوست. در این جهت او را راهنمایی و تشویق کنید. فراموش نکنید که هدف ما تأمین ارامش به فرزندانمان است و تهیه ی آن در گرو ارامش فکری و روحی خود ماست. با آگاهی و برخورد منطقی با مشکلات آرامش و اطمینان خود را فراهم سازید.